Sinds zes jaar biedt de Lodge (EntreaLindenhout) een woonplek voor jongeren die tussen wal en schip vallen in het jeugdhulplandschap. Waar eerdere trajecten vaak eindigden in doorplaatsingen, crisissituaties of gesloten jeugdhulp, kiest de Lodge voor één uitgangspunt: onvoorwaardelijk wonen. Coördinatoren en projectleiders Sabine Hovestad en Inti Brazil en GZ‑psycholoog en behandelcoördinator Chris Raaijmakers vormen samen het vaste team achter deze aanpak. Hun werkwijze is kleinschalig, intensief en doordacht - en vooral: effectief.
Een hecht team met één gedeelde visie
De samenwerking tussen Sabine, Inti en Chris is vanaf het begin uitzonderlijk sterk. Ze kennen elkaar al jaren en vullen elkaar vanzelfsprekend aan. Sabine is dagelijks aanwezig op de werkvloer en het vaste gezicht voor jongeren en begeleiders. Inti richt zich op visie, beleid en inhoudelijke keuzes, terwijl Chris de behandelinhoudelijke lijn bewaakt en de verbinding legt met de betrokken zorgpartners. Die rolverdeling werkt, juist omdat ze dezelfde taal spreken. “We kunnen beslissingen nemen waarvan we weten dat we ze alle drie dragen,” zegt Sabine. “Dat geeft rust voor het team én voor de jongeren.”
Onvoorwaardelijk wonen: blijven waar het anders stopt
De jongeren die bij de Lodge binnenkomen, hebben vaak een lange geschiedenis van doorplaatsingen, crisissen en teleurstellingen. Ze pasten niet in gezinshuizen, maar ook niet in grote instellingen. Inti ziet het dagelijks terug: “Ze hebben geleerd dat mensen komen en gaan. Dat ze toch weer weg moeten. Wij doorbreken dat patroon.” Onvoorwaardelijk wonen betekent dat jongeren blijven, óók als het misgaat. Fouten horen erbij, net als in een gezin. Chris noemt het “normaliseren op Champions League‑niveau”
Wat normaliseren bij de Lodge betekent
“We proberen het leven zo gewoon mogelijk te maken, juist als dat voor deze jongeren allesbehalve vanzelfsprekend is”, vertelt Sabine. Dat gebeurt op drie niveaus. In het dagelijks leven gaat het om structuur zoals school, sport, werk en een vast dagritme. In gedrag en relaties gaat het om blijven staan naast jongeren, ook als het schuurt, en ruimte voor fouten zonder directe uitstroom of straf. Chris zegt daarover: “We laten jongeren niet los op het moment dat het moeilijk wordt.”
In de begeleiding gaat het om het integreren van behandeling in het dagelijks leven, in plaats van losse trajecten naast elkaar. Normaliseren is daarmee geen methode op zichzelf, maar een manier van werken die door alles heen loopt: zo gewoon mogelijk leven, in een context die dat niet vanzelfsprekend maakt.
Inti, Sabine en Chris
Kleinschaligheid als bewuste keuze
De Lodge beschikt over twee huizen met elk drie jongeren, in totaal zes woonplekken. Die kleinschaligheid is geen toeval, maar een bewuste inhoudelijke keuze. “Bij vier ontstaat al te veel interferentie,” legt Chris uit. “Dan schieten jongeren in zelfbescherming en verlies je de ontwikkelruimte.” Die kleinschaligheid vraagt veel van het team: continue afstemming, vaste gezichten en korte lijnen. Sabine: “Geen protocol past op deze jongeren. Je moet elke dag opnieuw kijken: wat gebeurt hier, wat heeft deze jongere nú nodig?”
Matching: de sleutel onder het onvoorwaardelijk wonen
Onvoorwaardelijk wonen staat of valt met zorgvuldige matching. Bij de Lodge gaat dit verder dan alleen jongere en plek: het is een afweging op meerdere niveaus tegelijk: de jongere, de groepsdynamiek, het team en de samenwerking met partners. Het traject bestaat uit dossieranalyse, gezamenlijke screening, een eerste kennismaking op neutraal terrein en vervolgcontacten. Gemiddeld duurt dit zo’n drie maanden. Pas daarna volgt een startdatum.
Chris: “We screenen eerst, maar in de praktijk en tijdens de kennismaking zie je pas of het echt past. Het gaat niet alleen om ontwikkeling van de jongere, maar ook of de groep dat kan dragen.” Sabine vult aan dat ook de impact op bestaande jongeren cruciaal is. “De dynamiek in huis is minstens zo belangrijk als de individuele plaatsing.”
Samenwerken voorbij de muren van de Lodge
Onvoorwaardelijk wonen stopt niet bij de voordeur. De Lodge werkt intensief samen met ouders, jeugdbeschermers, scholen en behandelpartners. Therapie wordt met behulp van de Buddy-werkwijze geïntegreerd in het dagelijks leven, niet los aangeboden. “Jongeren kunnen dat anders niet aan,” zegt Chris. “We normaliseren óók in de behandeling. Dat doen we met IrisZorg, Karakter, Kairos en andere partners. Niet naast het leven, maar erin.” Die gezamenlijke verantwoordelijkheid is een voorwaarde voor succes. Een niet‑functionerende ketenpartner kan het hele traject onder druk zetten. Daarom wordt vanaf de start helder afgestemd wat nodig is en wie welke rol heeft.
Wat het oplevert
De resultaten zijn zichtbaar én veelzeggend. Jongeren die jarenlang van plek naar plek gingen, ontwikkelen zich bij de Lodge stabiel en voorspelbaar. Vijf jongeren wonen er inmiddels langdurig en groeien toe naar volwassenheid - zonder terugval in crisis of geslotenheid. Voor Sabine is dat precies waarom ze dit werk doet: “Je wil verschil maken. Je wil dat een jongere die bij ons binnenkomt, hier kan blijven tot hij klaar is voor zelfstandigheid.” Inti ziet het als een kans om eerder in te grijpen dan in zijn forensische werk: “In de TBS doe je damage control. Hier voorkom je dat jongeren daar ooit terechtkomen.” Chris vat het samen: “Het lijkt gewoon wonen. Maar het is behandeling op het hoogste niveau. En het werkt.”
De Lodge is onderdeel van de Essentiële Functies van Gelderland. Dit wordt uitgevoerd door de Gelderse Jeugdalliantie waar EntreaLindenhout aan deelneemt.